یـه شــبـــــــ مهـــتابــــــــــــ





فاصله را دوست دارم . گویا این فاصله هاست که زیبایی می بخشند به نداشته هایی که آرزوی داشتن شان زندگی ات را شیرین می کنند . چه خوب می شود که بشود گریخت از این سرای اجباری که نامش را دنیا نهادند .
دنیا این طفل سراسر دغدغه که در سینه اش هزاران هزار درد نهفته و این اوهام است که ایستاده و تنها نگه دارنده ی اوست .
چه خوب است غرق در اوهام شدن و زیبا دیدن و . . .

با فرهاد و احمد شاملو هم دل می شوم و می بینم که در یک شب مهتابی ، صاحب شب به خوابم بیاید ؛ من را کوچه به کوچه به باغ انگور و آلوچه می برد . دل به درّه ها و صحرا ها سپردیم و از همه چیز و همه جا دور شدیم . رفتیم به همانجا که شب ها ، پشت بیشه ها ، با ترس و لرز یک پری پایش را در آب چشمه می گذارد و موهای پریشونش رو شانه می کند .

باید باز همان مهتاب یک شب به خوابم بیاد و من را با خودش به ته همون درّه ببرد . . . می برد !
می برد تهِ تهِ تهِ همان دره که شب ها تک درخت تنهای بید با همان استقامت همیشگی که هنوز از ترس باد نلرزیده ، شاد و پر از امید ؛ دستش را با ناز بلند می کند که ستاره به جای میوه ی نداشته اش از شاخه های امیدش آویزن شود .

در همان شب های مهتاب ماه دوباره به خوابم میاد و من را با خودش مثل یک شب پره از این زندان به وسعت دنیا بیرون می برد ! آنجا هم شب هاش سیاه است . . . آنجا  از شب سیاه تا طلوع سپید ؛ شهیدان همان شهر با فانوسی که با خون جان همه جا را روشن کرده جار می کشند که : " آآآآآآآآآآآی عمو یادگار ! مستی یا هوشیار ؟ خوابی یا بیدار "

ما که خوابیم ! 
به سختی خوابیم در این سیاهی بی پایانِ سپید نشده ؛ خوابیم در این سیاهی که امیدتان به فانوسی از خون است . خون ، سیاهی . . . آه . . .
گویا این سراب را پایانی نیست . . . حتی در اوهام !
از فاصله متنفرم . . .

ما چون دو دریچه رو به روی هم 

                          آگاه ز هر بگو مگوی هم

                                              هر روز سلام و پرسش و خنده

                                                                                 هر روز قرار روز آینده

اکنون دل من شکسته و خسته است

                       زیرا یکی از دریچه ها بسته است

                                                نه مهر فسون ، نه ماه جادو کرد

                                                              نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد !!!



.