ما چند اسب بودیم | که بال نداشتیم


شعری از گروس عبدالملکیان


    به سروش ، سیامک ، آرش و ماندنی 
ما چند نفر
     در کافه ای نشسته ایم
با موهایی سوخته و
     سینه ای شلوغ از خیابان های تهران
با پوست هایی از روز
      که گهگاه شب شده است

ما چند اسب بودیم
                  که بال نداشتیم
                                 یال نداشتیم   
                                             چمنزار نداشتیم   
ما فقط دویدن بودیم
                     و با نعل های خاکی اسپورت
                                                   از گلوی گرفته ی کوچه ها بیرون زدیم

درخت ها چماق شده بودند
                           و آنقدر گریه داشتیم
که در آن همه غبار و گاز
                           اشک های طبیعی بریزیم

ما شکستن بودیم
و مشت هایی را که در هوا می چرخاندیم
                                            عاقبت بر میز کوبیدیم

و مشت هامان را زیر میز پنهان کردیم
و مشت هامان را توی رختخواب پنهان کردیم
و مشت هامان را در کشوی آشپزخانه پنهان کردیم
و مشت هامان را در خیابان آزادی پنهان کردیم 
و مشت هامان را در ایستگاه توپخانه پنهان کردیم ...

باز کن مشتم را !
هرکجای تهران که دست می گذارم
                                     درد می کند                                      
هرکجای روز که بنشینم
                           شب است                         
                                      هرکجای خاک ...

دلم نیامد بگویم !
                    این شعر
                                در همان سطرهای اول گلوله خورد
                                                                        و گرنه تمام نمی شد